හැඳින්වීම

අසමි දකිමි සොයමි වර්ඩ්ප්‍රෙස් බ්ලොග් අඩවියට සමගාමීව ප්‍රකාශයට පත්කෙරේ
Showing posts with label ජීවිත සටහන්. Show all posts
Showing posts with label ජීවිත සටහන්. Show all posts

22 April 2019

දෑ අවුරුද්ද


කලකින් ගොඩවැදුනේ මේ අඩවිය                           පැත්තේ

එවුනේ නැතත් තරහත් නෑ සිත                                ඇතුලේ 

අධිකව  රාජකාරිය  අවිවේකව  ගෙවි                       ඇත්තේ  

සිතුනත් ලියන්නට වේලාවක්                                  නැත්තේ


හදිසියෙ ඇවිත් කඩිමුඩියේ කීමට                               ඇත්තේ 

දෑ වසරකුත් ගෙවුණී  ඔහු  නැතිවී  මේ                        වසරේ   

වාතාවරණය හොඳ නෑ රට හැම තැන යම                  යුද්දේ

එන්නට කියන්නෑ ඒ නිසා මේ                                   පැත්තේ 


නමුත් කිසිවෙකුත් අමතක නොකරමි                         සත්තේ

දානෙයි බණයි විසිහත විසි අට                                   ඇත්තේ 

අම්මා ඇහුවා  ළමයෝ  අර අඩවිය                             පැත්තේ

කාලයකින් ඇයි නුඹ දැන් ගියෙ                                 නැත්තේ  

                         

ඉක්මණින්ම නැවතත් ලියන්නට                                සිතුවේ

ඔහු නැති අඩුව  සැමදා මගෙ හිත                               ඇතුළේ

ඊයේ පෙරේදා හීනෙන්                                              දැක්කේ

අපිත් සමග සුහදව පිළිසඳරේ                                     යෙදුණේ්



විචාරක දියණිය ප. ව 19 30 පැයට

04 March 2019

ඔබට සුබ උපන් දිනයක් වේවා.........................



මේ ලෝකයේ ඇත්තේ යාම් ඊම් පමණය.
නාවොත්  යාමට නොහැකිය.
නොගියොත් ඒමට නොහැකිය.
(එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර ශූරීන් - මළවුන්ගේ අවුරුදු දා)


දෙවසරක්  ගතවී ඇතත් අමතක කළ නොහැකි මතකයක් හදවතේ ඉතිරි කරමින් ඔබ  නික්ම ගොස් ඇත. 


ඔබගේ  65 වන උපන් දිනය පසුගිය පෙබරවාරි 27 වන දිනට යෙදී තිබුණි. ඔබේ සොයුරියන් තිදෙනාගෙන් එක් සෙයෙුරියක් ද එදින අප නිවසට පැමිණියේ එබ වෙනුවෙන් අප සූදානම් කළ පුංචි පිංකමට දායක වීමටයි. දෑ වසරක්  ගියත් අපට පෙරළිය නොහැකි  ඡායාරූප ගොන්න ඇය අතට පත්කර ගෙන අතීත සැමරුම් ඈ සිහිකළේ හදවතේ කඳුලකුත් සඟවාගනිම්නි.


ඒ අතර ඔබ විසින්  අප සමඟ සැමරූ අවසාන උපන්දින සාදයේ ඡායාරූප ද විය.
  

 






















ඉපදුනොත් මිය යන සනාතන  සත්‍යය අපට පසක් කරදී ඔබ නික්ම ගිය ද මේ මතකය සදා අමරණීයයි.



විචාරක දියණිය ප. ව. 12 00 පැයට ..................





04 February 2019

ආයුබෝවන් 2019


අවුරද්දකුත් ලබලා දෙමාසයක් ගතවෙච්ච තැන ආයුබෝවන් 2019 කිවුවම මොකක්ද නොගැළපීමක් තියනවා කියලා මටත් හිතෙනවා . ඒ වුණාට මේ වසරේ මගේ පළමු පෝස්ටුව මෙය නිසා තමයි ඒක එහෙම ලියවුණේ .



කියන්න කාරණා රැසක් තිබුණත් අවිවේකය සහ කම්මැලිකම අතර දෝලනය වෙනකොට  ඒක කම්මැලිකමටම අත ඇරලා දැම්මා කියලා කියන්න පුළුවන්. අලුත් අවුරුද්ද ලැබුවට ඇත්තටම මට හිතුණේ දවසක් ගතවෙලා තවත් දවසක් උදාවුණා වගේ කියලයි . ඒක එහෙම හිතුනේ මට විතරද කියලා බලන්න  මං අපේ අම්මගෙන් ඇහුවා. එතකොට අම්මා කිවුවේ ජීවිතේ අලුත් බලාපොරොත්තු  අරමුණු තියන අයට තමයි අලුත් අවුරුද්දක උදාවිම දැනෙන්නේ කියලා. එතකොට තමයි මට කාරණය වැටහුණේ. ඇත්තටම මගේ ජීවිතේ දැන් අවුරුදු දෙකකට කලින් එකතැන නතරවුණානේ කියලා.



හැමදාම එකම දෙයක් ගැන කථාකරනකොට ඒක අහන දකින අයටත් එපා වෙනවා. ඒක ඇත්ත.



ඒත් තාත්තා   කියන මේ අකුරු තුන මගේ ජීවිතේ ඉතිරි ජීවිතකාලය පුරාවට මගේ මනසෙන් අයින් කරන්න කාටවත් බැරිවේවි. ඉතින් මේ අවුරුද්දේ මගේ පළමුවැන්නත්  ඔබටම පුදමින් මම නවතින්නම්.




විචාරක දියණිය 18. 55 පැයට

05 August 2018

ක්‍රිෂ් 2


කොල්ලො දෙපිරසක්  රණ්ඩු වෙන ඹ්නෑම කථාවක අවසානයේ කෙල්ලෙක් ඉන්නවා කියලා මට කියලා දුන්නේ අපේ පංතිභාර ගුරුතුමියයි. ඒ 1998 වසරේ මා පාසලේ 10 වසරේ ඉගෙනුම ලබන කාලේ , දිනක සිදුවුණු සිදුවීමකුත් සමගයි. සිද්ධිය කෙටියෙන්ම කියනවානම් එදින විවෙික කාලයේ සුපුරුදු පරිදි ගෙවෙමින් තිබෙන මොහොතක, කෑම කා අවසන් වූ මා මිතුරියන් කිහිපදෙනෙකු සමග පංතියේ බැල්කනියට වී සිටි අතර, උසස්පෙළ පංතිවල අයියලා රොත්තක් 11 වසර A පංතිය දෙසට දිවයනු පෙණිනි. සැනෙකින් එම පංතියේ පිරිමි ළමයි සමග මහා ගැටුමක් නිර්මාණය විය. එකෙනෙහිම ගුරු විවෙිකාගාරයේ සිටි ගුරුවරුන් ඒ දෙසට දිවගොස් එකෙකු දෙන්නෙකුට ගසා උසස්පෙළ සිසුන්ට තරයේ අවවාද කර පන්නා දමන ලද අතර, අපේ පංතිභාර ගුරුතුමිය අපේ පංතියට දිව ආවාය. ඇය අපිට දැඩි ලෙංගතුකමක් දැක්වූ අතර, අපේ පංතියේ ළමුන්ගේ ආරත්ෂාවට ඇය පැමිණියාය. එසේ පැමිණි අවස්ථාවේ ඇය අපිට ඉහත ප්‍රකාශය සිදුකළාය. පසු විපරමේ දී ඇයගේ කියමන සැබෑවක් වී තිබුණේ එකම මලට බඹරුන් දෙදෙනෙක් සටන් කර ඇති බව දැනගත් නිසාය.


දැන් තමයි මාතෘකාවේ කථාව පටන් ගන්නේ


විශ්ව විද්‍යාල ජිවිතයේ තවත් මතකයක් ගෙනඑන්නයි හදන්නේ. සුන්දර තැන් අසුන්දර  වෙන්නේ අපේම අයගේ වරදින්. විශ්ව විද්‍යාලයේ දෙවන වසර  ආරම්භ වී සති  කිහිපයකින් කමයි මේ සිදුවීම වුණේ.  ඒ වන විට සමාජීය විද්‍යා හා මානව ශාස්ත්‍ර පීඨයට  නවකයන් පැමිණ වැඩිකලක් ගතවී කිබුණේ නෑ.  ඔවුන්ට පරිසරය ගැනත් අවබෝධයක් තිබුණේ නෑ. අනෙක් කරුණ තමයි මෙම පීඨයට සිටින පිරිමි ළමයි ප්‍රමාණය අල්පයි.  ඒ නිසා වැඩිය ගැටුම් ඇතිකරගන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නෑ. නමුත් කළමණාකරණ පීඨය කියන්නේ පිරිමි ළමුන් වැඩිපුර සිටින පීඨයක්.  ඔවුන්ට වැඩි බලයක් තිබුණා.  මේ පීඨ දෙක අතර  සීතල යුද්ධයක් නොතිබුණා නොවෙයි . මෙවැනි වටපිටාවක් තිබෙන මොහොතක  අපේ පීඨයේ කලා සංගමයෙන් චිත්‍රපටි උළෙලක් සංවිධානය කළා .  එවකට අප දෙවන වසරේ සිටි නිසා විශ්ව විද්‍යාල පරිශ්‍රයෙන් බැහැර නේවාසිකාගාරවල තමයි සිටියේ . කෙසේ වෙතත් මෙම චිත්‍රපට උළෙලේ එකල  ජනප්‍රිය හින්දි විත්‍රපට තිහිපයක් ප්‍රදර්ශනයට සකස්කර තිබුණා.  සෑම දිනකම  හවස 7.00 තමයි චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ වුණේ.  බාහිර නේවාසිකාගාරවල ශිෂ්‍යයන්ට ආපසු යාමට විශ්වවිද්‍යාල බස්රථය ලබාදෙනවා කියූ නිසාම මමත් මගේ යෙහෙළියන් කිහිප දෙනෙකුත්  චිත්‍රපට බලන්න පැමිණියා.  මේ කියන දිනයට අදාළව පෙන්නුවේ ක්‍රිෂ් 2 චිත්‍රපටයයි  .



අප විශ්ව විද්‍යාල භූමියට ඇතුළුවන විටම  පරිසරයේ යම්  වෙනසක් දැනුනත් එය ගණන් නොගෙන  චිත්‍රපට ශාලාවට හෙවත් අමරදේව ශ්‍රවණාගාරයට  ගියා.   අතුරු සිදුරු නැතිව  සියලු දෙනා වාඩිවී සිටි අතර , පළමු වසරේ  නංගිලා මල්ලිලා බොහෝදෙනෙක් හා අප බැච් එකේ අය ද තෙවන වසරේ අයියලා අක්කලා ද  ප්‍රේමවන්තයෝ ද  කළමනාකරණ පිඨයේ  ගැහැණු පාර්ශවයද පැමිණ සිටිනු දක්නට ලැබුණා.  තවත් විනාඩි තිහිපයකින් ශාලාවේ විදුලි පහන් නිවා දැමුණු අතර චිත්‍රපටයේ පෙළ තිරයේ දිස්වූවා පමණි,  මහා ගෝෂාවක් පිටතින් ඇසෙන්නට වූ අතර,  ක්ෂණයකින් පොලු මුගුරු අතින්ගත් කළමනාකරණ පිඨයේ   පිරිමි ළමුන් ශාලාවට කඩා වැදුණී.


එවිටම සියලු  දෙනා වටකරගත්  අතර,   වෙන්ඩ යන දේ සිතාගත නොහැකිව අපි මවිතව බලා සිටිමු.  අපේ සීනියස්ලා කිහිප දෙනෙක් ඇයි ? දැයි ඇසූවිට එය ගුටි හුවමාරුවකින් අවසන් විය.


ඔවුන්ගේ පීඨයෙන් පැමිණි අක්කලාට ඔවුන් මෙසේ බැණ වැදුණි.
තොපිත් ආවද මේක බලන්න‍.
බැහැපියව් එළීයට

යන පරුෂ වචනයෙන් ඔවුන් කෑ ගැසීය. ඒ සමගම ඔවුන් අපේ පීඨයේ සියලු පිරිමි පාර්ශවයට අවලාද කියමින්  ගුටි ප්‍රහාර  දියත් කරන්නට විය .


  අපට තේරුණ පරම සත්‍ය  නම් අපේ පීඨයට අලුතින් පැමිණි මල්ලිලා සොයා එලවා එලවා පහර දෙන බවයි. සියලුම ගැහැණු ළමුන් එකකතුව ඔවුන් හැකි පරිදි
බේරාගෙන ගස් අතර සැඟවීය.  රාත්‍රිය එයට වාසිදායක විය.  ඇතැම් මල්ලිලා දුවගොස් ඈත කැලෑ ප්‍රදේශයේ සැඟවී තිබුණි . ( එවකට අපේ විශ්ව  විද්‍යාල භූමියේ  සෑහෙන ඉඩ ප්‍රමාණයක් වන ලැහැබවලින්  හිස්ව පැවතුණි)  චිත්‍රපට සංවිධායක මණ්ඩලයේ අයියලා කඩිනමින් විශ්ව විද්‍යාල බස්රථය ලබාදුන්නේ නැවත කඩිනමින් නේවාසිකාගාරවලට යාමට හා පළමු වසරේ මල්ලිලාගේ ආරක්ෂාව සඳහා, අප කණ්ඩායමේ පිරිමි ළමයි නැවති සිටි බාහිර නේවාසිකාගාරයට ඔවුන්ව යැවිමටයි. මේ වනවිට අප දුරකථන මගින් ඔවුන්ට  පණිවිඩ ලබාදී තිබුණි . බොහෝ දෙනෙක් ඒ වනවිට විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණසිටි අතර, ඔවුන් පැවසුවේ ඉතිරි මල්ලිලා සොයාගන්නාතුරු මොවුන්ව රැගෙන යන ලෙසයි. ඉන්පසු අප ඔවුන්වත් රැගෙන විශ්ව විද්‍යාල භුමියෙන් පිටවූ අතර , බස්රථයයෙන් ඔවුන්ව අපේ පිරිමි ළමයින්ගේ නේවාසිකාගාර දොරකඩට ඇරළීය . ඇතැම් අයට සුළු තුවාල හා තැලීම්, සීීරීම් තිබූ අතර , අපේ කොළු ගැටයන් පසුදා එළිවනතුරු ඔවුන්ට සාත්තු කර තිබුණි. අනෙක් අයද සැගවුණු තැන්වලින් දුරකථන ආධාරයෙන් සොයාගෙන  රැගෙනවිත් තිබූණි. එදින අප කාටවත් නින්දක් නොවීය.


පසුදා දැනගත හැකිවූයේ විශ්ව විද්‍යාලයේ මිහින්තලා පරිශ්‍රයේ සියලු පීඨ නැවත දැනුම් දෙනතුරු වසාදමා ඇති බවයි.  රණ්ඩුවේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට කිසිදෙයකට සම්බන්ධ නොවුණු එහෙත් පරිශ්‍රයේ සිටි ව්‍යවාහාරික විද්‍යා පීඨයටද  ගෙදර යාමට සිදුවිය. එදින උදෑසන පරිශ්‍රය ඇතුළත දී පීඨයේ සියලු දෙනා එකතුව රැස්වීමක් පවත්වන ලදී . කළමනාකරණ පීඨයද එවැනිම රැස්වීමක් ගෙන තිබුණි. එහිදී අපේ පීඨයෙන් කළමනාකරණ පිඨයේ අයියලා සමග පෙම්කෙළි සහෝදරියන්ට බැණුම් වර්ෂා එල්ලවිය.  කෙසේ වෙතත් සති තුනක පමණ ඇවෑමෙන් යළි විශ්ව  විද්‍යාලය ආරම්භ වූ අතර,  ඒ වනවිට වාතාවරණය යම්තාක් දුරට වෙන්ස්වී තිබුණු අතර, කළමනාකරණ පිඨයේ සිසුන් සිදුවූ දෙය පිළිබඳ පෂ්චාත්තාප වුණු බවක් පෙනෙන්නට  තිබූණි.


කෙසේ වෙතත්  මගේ පාසලේ ගුරුතුමිය කියූ දේ යළි සැබෑවක් කරමින් රණ්ඩුවට පදනම සැකසී තිබුණේ  අපේ පළමු වසරේ සහෝදරයෙකුත් කළමනාකරණ පිඨයේ සහෝදරයෙකුත් එකම මලකට පෙම් කළත්, ඇය සිය ප්‍රේමය අපේ සහෝදරයාට පුද කිරීම හේතුවෙනි.


විචාරක දියණිය  රාත්‍රී  22 .00 පැයට 

21 July 2018

සතුට දුක කඳුල



අදින් වසර තිහකට පමණ පෙර දිනයක මා අක්කා  කෙනෙකු කළේ මගේ නැගණියයි . වර්තමානයේ මෙන් පෙර සූදානම් සහිතව මෙලොව එළිය දකින්නේ දුවෙක්ද ? පුතෙක්ද ? යන්න දැන ගැනීමට අවස්ථාව එකළ නොවීය.පැරණී සමාජයේ සරම හා කම්බාය යන සංඛේත මෙයට ලබා දී තිබුණි. මගේ නැගණිය ඉපදුන දා ඇයව බැලීමට මා තාත්තා  ද නැන්දා ද සමඟ රෝහලට ගිය අයුරු තවම මතකය. යන අතර මගදී තාත්තා මගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය.


තාත්තා : ඔයා කැමති නංගියෙකුට ද  මල්ලියෙකුට ද ?

මා විසින් ගත් කටටම කීවේ මා නංගියෙකුට කැමතියි  කියාය


අප රෝහලට යන විට අම්මා රෝස පාට රෙද්දකට නංගී තුරුළු කරගෙන සිටියාය. මගේ පැතුම ඉටුවී තිබුණිඉන්පසු අපි ඇයව කුලී රථයතින් තාත්තාගේ මහගෙදරට රැගෙන ආවෙමු. ඇගේ මුහුණ පාට අද මෙන් මට මතකය.  නිවෙසට රැගෙන ආ විගසම මගේ පියා සිදුකළේ ඇගේ ඡායාරුප කිහිපයක් ගැනීමය.  ඒ ඔහුගේ පළමු විනෝදාංශය එය නිසාය. මගේ සහ නැගණියගේ කුඩාකළ ඇති ඡායාරූප ගොන්න මේ ලංකාවේ කිසිම දරුවෙකුට නොමැති බව මම දනිමි.  සිහිවටන එකතු කරන්නට ඔහු මෙන් දක්ෂයෙකු මම නොදනිමි. මම ඇයව කුඩාකළ කකුලේ දමා නිදි කෙරෙව්වෙමි.  ඇයව බලා ගතිමි. ඇය සමග සෙල්ලම් කළෙමි.  ඇයව පාසැල් රැගෙන ගියෙමි .


වසර තිස්පහකට පසුව අද ඇය අම්මා කෙනෙක් වී මා ලොකු අම්මා කෙනෙක් බවට පත්වී ඇත. පසුගිය දිනෙක ඇය සිඟිති දියණියකගේ මවක් වූවාය. ඇයව බැලීමට රෝහලට යනවිට පෙර සිදුවීම මගේ මනසට නැගිණි.  සිඟිති  දියණියගේ රුව මගේ නැගණිය කුඩාකළ ගත් ඒ ඡායාරුව මට සිහිගැන්වීය.  අම්මා ද එය මා සමග කීවාය.  පසෙකින් සතුට දැනෙද්දී  මගේ නෙතඟ කඳුලින් තෙත්  වූයේ මිණිපිරියගේ සිනහව දකින්නට  ඇගේ සීයා මෙලොව නැති නිසාය


සතුට දුක කඳුල ජීවිතයේ ළඟම අපි සමඟ හැමදාම රැඳෙනු ඇත.


විචාරක දියණිය  ප. ව. 17.00 පැයට

22 April 2018

වසරක් නික්මීම



වසරකට පෙරාතුව  මියගිය  මගේ පියාණන්ගේ  වර්ෂ පූර්ණ  දානමය පිංකම අප්‍රේල් 30  වනදා හා මැයි 1 වෙනිදා අප නිවසේ  පැවැත්වේ . අප්‍රේල් 30 වන දින වරු පිරිතක් පවත්වන අතර ඔහු වෙනුවෙන් සිදුකරන ලද ධර්ම දේශනය 30 වනදා පෙ. ව. 8.00 බෞද්ධයා රූපවාහිනී  නාලිකාවේ විකාශය වේ . නැවත විකාශය එදින රාත්‍රී 10.00 ට විකාශනය වේ. පසුදින දොළොස් නමක් විෂයෙහි සංඝගත දක්ෂිණාවකි.  මෙපින් බලෙන් සසර වසනාතුරු මෙවන් අකල් මරණයකට ගොදුරු නොවේවා !

පිං කැමති ඔබ සියලු දෙනාහට  බැතිසිතින්  අරාධනා  කරමි .  වැඩි විස්තර සඳහා ගස්ලබ්බා මහතා අමතන්න. 


විචාරක දියණිය  ප. ව. 21. 00 පැයට 

14 April 2018

අවුරුදු කාලේ මතකයි බාලේ


අපේ  ගෙදර අවුරුදු කුමාරයා පසුගිය අවුරුද්දේ  අපිව සදහටම හැරදාලා  ගිය නිසා මෙදා පාර අපිට නම් අවුරුදු නෑ.  එහෙත් මීට අවුරුදු අවුරුදු 20 කට  විතර කට එහා අතීතයේ  අවුරුදු  සැමරූ හැටි තාම මතකයි . ඒවායේ සුන්දර තැන් මෙන්ම අසුන්දර  තැන්  නැතිවාම නෙවෙයි. 


එහෙම අතීත මතක ටිකක් ගෙන එන්නයි මේ සූදානම


බයිසිකල් රේස් සහ ගල් ප්‍රහාර


මේ සිද්දිය වෙනකොට මට වයස අවුරුදු 5ක් 6ක් විතර ඇති . අද අවුරුදු උත්සවවල දක්නට නොලැබුනාට ඉස්සර අවුරුදු උත්සවවල  අනිවාර්ය අංගයක් තමයි බයිසිල් රේස් කියන්නේ . ඉතින් ඒ කාලේ බයිසිකල් ධාවකයන්ට  වතුර ගැසීම තමයි අපට තියන ලොකුම විනෝදෙ. පාර අයිනේ ගෙවල්වල හිටපු  මට සහ වටේ සගයන්ට මේවා තමයි තියන වැඩ. හුඟක් අවුරුදු උත්සවවලට  මගේ පියාට නිවාඩු තිබුණේ නැහැ . ඉතින් ඒ දිනවල ඔහු ආවේ අවුරුද්දට පසුව හෝ කලින් තමයි. මේ සිදුවීම වෙනකොටත් එහෙම කාලයක් තමයි ගතවුනේ.  මොකද ඔහු නිවසේ ඉන්නකොට වැඩිය නිදහස ලැබෙන්නේ නැහැ. සිද්ධිය මෙහෙමයි අපේ කණ්ඩායම  උදේ සෙල්ලම් කරමින් ඉන්නකොට යකඩ කටින් කෑ ගහගෙන ගියා  මහා බයිසිකල් ධාවන තරඟය දැන් ආරම්භ වුණා මාර්ගයේ  ඉඩ ලබාදෙන්න කියාගෙන .

සෙල්ලම පැත්තක දාපු අපි දුවගන ගියා  පාර අයිනට.  ඒ කාලේ ඉතින් අද වගේ නෙවේනේ.......... මොකද වාහන ඉගිලුනේ නෑනේ. ඉතින් ඒ හින්දා බය නැහැ. අද පාර අයිනට ගියොත් බෙල්ල නැතිව තමයි එන්න වෙන්නේ.  කොහොම හරි , අපේ අසල්වැසි  අනුරුද්ද අයියගේ  ගෙදර පාර අයිනේ තිබුණා වගේම  හොද ඉඩකඩක් තිබුණා . ඒ වගේම එයාලගේ ගරාජ් එකක් තිබුණා නිසා හොඳ ලොකු හෝස් එකකුත් තිබුණා . ඉතින් ඔන්න එකෙන්ම අපේ  අය සූදානම් වෙලා ඉන්නේ වතුර ගහන්න . දැන් ඉතින් අයියලා හෝස් එක අල්ලනවා අපි අප්පුඩි ගහලා කෑ ගහනවා . ඔන්න දැන් ඉති වැඩේ සුපිරියටම යනවා . ඔහොම ගිහින් බයිසිකල් රේස් එක ඉවර වුනා හැබැයි අපේ හෝස් එක තාම වැඩ.  හිටපු ගමන් අපේ  එක්කෙනෙක් කීවා, ඒ බන් පාරේ යන වාහනවලටත් වතුර අල්ලමුද කියලා .......... අදහස හොඳයි කියලා කට්ටියම  තීරණය කළා.  එතකොටම ආවේ වැලි පුරවගන යන ට්‍රැක්ටර් එකක් . ඒකේ කට මට්ටන් වෙනකන් වැලි පුරෝලා  හතර පස් දෙනෙක් වැලි උඩ වාඩිවෙලා තමා ආවේ. ඉතින් මොකද  අපේ අයත් හෝස් එක මදි නොකියන්න ඇල්ලුවා. අපි ඉතින්  ඒ ෆන්  එකෙන් එතනම ඉඳගෙන සෙල්ලම් කර කර හිටියා . අපි නොදන්නවා උනාට ඒ ට්‍රැක්ටර් එක ආපහු  මේ පාරේ  යන එකක් . ඉතින් අපිට රිටන් එක දෙන්න ඒගොල්ලෝ ලැස්ති වෙලයි ඇවිල්ල තියෙන්නේ.  ඒ අනුව ගල්වලින් ගැහීම තමයි රිටන් එක.

මේ ගැන මෙලෝ දෙයක් දන්නැති අපි පාර අයිනටම වෙලා  සෙල්ලම් කරකර හිටියා . හැබැයි  මේ සියලු  සිදුවීම දැකපු එක වැඩිහිටියෙක් හිටියා. ඒ තමයි අනුරුද්ද අයියගේ ගෙට ගෙවල් 2කට උඩින් හිටපු  රාජපක්ෂ මහත්තයා,  ඒ වගේම  අර මිනිස්සු ගල් අරගන එනවත් එයා දැකලා තිබුණා. ඒ උනත් එයා හිතුවේ නැහැ අපිට ගහන්නයි ගේන්නේ කියලා. ගල් 3 හතරක් එහෙන් මෙහෙන් ගියත් කොහොම හරි බේරීලා ඉන්නකොට එක ගලක් ඇවිල්ලා මගේ කකුලේ  වැදුණා. මම එහෙන්මම කෑ ගහගෙන අයින් වුණේ ඉවසන්න බැරි කමට. කකුලේ  ඇස් වටේ ළඟ ඉදිමුණා වගේම අඩිය තියන්නත් අමාරු වුණා.  හැමෝම බය වුනේ අම්බානක  බැනුම් අහන්න වෙන හින්දා.  මමත්  බය වුණා අපේ අම්මට. කොහොම වුණත් අපි  හැමෝටම වඩා වැඩිමල් අනුරුද්ධ අයියා  මාවත් එක්කගෙන එයාගේ අම්ම ළඟට එක්කගෙන ගියා.  මොකද එයා නර්ස් කෙනෙක් නිසා. එදා හොඳ වෙලාවට එදා ගෙදර හිටියා. එයා මගේ කකුල අයිස් වලින් තවලා බාම් වගයක් ගාලා බැන්ඩේජ් කරා . අපි සියලු දෙනා තීරණය කරා කකුල උළුක්කු වුණේ සෙල්ලම්  කරන්න ගිහින් කියලා ගෙවල්වලට කියන්න. ඉතින් දවස් දෙක තුනක් යනකම්  මම කට්ටක් කෑවා.


 කඹ ඇදීම සහ බෙල්ලට තොණ්ඩුව වැටීම

මගේ පියාගේ  භාෂාවෙන් කීවොත්  අපේ නිවෙස පිහිටි ජනපදයේ  වාර්ෂික අවුරුදු උත්සවය සැම වසරකම පවත්වනවා . ගිය වසරේ ඔවුන් එය පැවැත්වුවේ නැහැ මගේ පියා රෝගාතුර වී සිටිනිසා . ඔය අවුරුදු උත්සවේ මරාගෙන මැරෙන ගේම් එකක් තමයි කඹ ඇදීම කියන්නේ . කට්ටිය ඒක ඔලිම්පික් කියලා තමයි හිතාගෙන ඉන්නේ. කොහොම හරි එක අවුරුද්දක ඔය කඹ ඇදීමේ ටීම් එකකට මාවත් කට්ටිය දාගන්නේ ශරීරය දිහා බලලයි. ඒ තරඟය ආරම්භය කෙරුණේ මගේ පියාගේ විසිල් එකෙන් . තරඟය විනිශ්චය කරන්න තවත් කට්ටිය දාල තිබුණා මම හිටියේ අවසානේ. කඹය ඉනට දාගෙන ඇදගෙන හිටියත් අපේ ඉස්සරම හිටිය එක්කෙනා අතින් ලිහිල් වෙලා කඹය ඇදුනා එහෙත් යා නොදී හිරකරගත්තත් තව තවත් ප්‍රතිවිරුද්ධ  අය අදින්න අදින්න කඹය ලිහිල් වේවි බෙල්ලටම   ආවා . විනිශ්චය මණ්ඩලය ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවයට දිනුම දිඉල තියෙද්දිත් අදින එක නැවැත්තුවේ නැතිනිසා  මාව හිරවුනා. මගේ පියාවත් සිද්ධිය දැක්කේ නෑ . ප්‍රේක්ෂකයෝ කෑ ගහලා තමයි වැඩේ නවත්ත ගත්තේ. තව නූලෙන්  බෙල්ලට තොණ්ඩුව වැටීමේ තරගෙන් නම් පළවෙනියා වෙන්න තිබුණා. 



අවුරුදු  ඇඳුම්


ලුත් අවුද්දත් එක්ක  ඇඳුම් ළගින්ම යන මාතෘකාවක්නේ . අද කඩසාප්පුවලින් ඇඳුම් ගත්තට ඒ දවස්වල මෙන්ම අදත් අපේ අම්මා මටයි නංගිටයි ගවුම් 2ක් මහලා දෙනවා . අපිට ඒක මහමෙරටත් වඩා ලොකුයි. හැමදාම  අවුරුදු සිරියත් එක්ක  කාන්තාවන්ගේ විලාසිතා විදියට යන්නේ රෙද්ද හැට්ටය හින්දා එක අවුරුද්දක අපි අම්මට යෝජනා කළා අප‍ට ගවුම් මහන්නැතිව රෙද්ද හැට්ට මහලා දෙන්න කියලා . ඉතින් අපේ අම්මත් රෙද්ද හැට්ටය විතරක් නෙවෙයි  ඒවට හරියන පබළු මලත් වලලුත් අරන් දුන්නා. ඒ අවුරුද්දෙත් පියා අපි සමග අවුරුදු සමරන්න ගෙදර හිටියේ නෑ. නමුහ් අපි කැමති දේ කරන්න කියලා ඔහු මගේ මවට පවසා තිබුණා. ඉති රෙද්ද හැට්ටේ ඇඳලා කාර්යාලයම පිගන් අරන් ගෙවල් වලට ගිය මටයි නංගිටයි හොඳ ප්‍රතිචාර තිබුණා.

මගේ පියා සමග අවුරුදු සමරපු එක අවුරුද්දක අවුරුදු උදාව සිදුවුනේ රාත්‍රියක . ඒ කාලේ ඔහු නුවරඑළියේ සිටි නිසා ඔහු අවුරුද්දට නුවරඑළියෙන් මල් ගෙනාවා.  ඉතින් ඒ අලුත් මල් පෝච්චිවල දාලා  හරිම නැවුම් බවක් අලංකාරයක් මෙන්ම හරිම සුවදක් නිවස පුරාම තිබුණා. විශ්‍රාම ගත්තට පස්සේ සෑම අවුරුද්දක්ම බොහොම සතුටින් ගතකළා.  මං හිතන්නේ ඉතාම සතුටින් ගතරපු  අවුරුද්දක් තමයි 2003 අලුත් අවුරුද්ද . මතකය තමයි මිනිස්සු ජීවත් කරන්නේ කියලා  මං විශ්වාස කරනවා . 


 විචාරක දියණිය  ප.ව 19. 00 පැයට 

03 March 2018

සුභ උපන්දිනයක් තාත්තේ ............................



මගේ පියා අපෙන් සදහටම සමුගෙන  මාස දහයකට ආසන්න වුවත් එය කල්පයක් ලෙස දැනෙන අතර , මතකය හැමදාම අලුත්වන අතරම එහි කටුකත්වය විස්තර කිරීම ඉතා අපහසුය. අපේ ජිවිතයේ ගැලවුම් කාරයා ඔහුවිය . සහෝදර සහෝදරියන් හත් දෙනෙකුගෙන් යුතු පවුලේ පස්වැනියා ලෙස උපන් ඔහුට නම් රැසක් විය . සීයලා ආච්චිලා ඔහුට මහතුන් පුතා කිවූ අතර නැන්දලාගේ ලොකු මල්ලී විය . ලොකුතාත්තා  හා  බාප්පලා ඔහුට අමුතුමනමක් දමා තිබුණි . ඔහුගේ සහෝදර සහෝදරියන්ගේ දරුවන් ඔහුව අයි මාමා යනුවෙන් හැඳින්විය.  පසුකාලීනව ඔවුන්ගේ දරුවන්ට මගේ පියා ජොලි සීයා විය. එහෙත් ඔහුගේ උප්පැන්න සහතිකයට අනුව ඔහු 1954 පෙබරවාරි  27  කෑගල්ල මොරදන  දී උපන්  xxxxxxxxxxxxxxxxx නම් විය . බ්ලොක් සමාජයට  ඔහු විචාරක තුමා   විය .


ඔහුගේ  බාලම සහෝදරයා හෙවත් පවුලේ බඩපිස්සාගේ  උපන්දිනය 1960 පෙබරවාරි 28 විය . කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ලොකුමහත්වූ මොවුන් තමන්ගේ උපන්දිනයන්වලට  සාද පැවැත්වූහ . මෙයට  වඩාත්ම කැමති වූයේ මේ දෙදෙනා අතරමැද  උපන්  බාප්පාය.  ඒ මන්දයත් දෙදෙනාගේම උපන්දින එකට සමරනවිට පසුවදා එළිවනතුරු  සාදය පැවැත්විය හැකි බැවිණි. එවිට පවුලේ බොහෝදෙනා සහභාගිවන ප්‍රීතිමත් උත්සවයක් වන බැවිනි .


එහෙත්  පළමුව 1995 පෙබරවාරි 22 මගේ පියාගේ වැඩිමහල්  සහෝදරයා මිය යන ලදී . එය මගේ පියාට තදින් දැනුන සිදුවීමකි. ඔහුගේ ඉලෙක්ට්‍රොනික් ලෝකයේ මුල් ගුරුවරයා  ඔහුවිය .  එතනින් මදක් බිඳ වැටුණු ඔහුගේ ජීවන යාත්‍රාව ඊළඟ කුණාටුව හමන්නේ 2002 දෙසැම්බර් 2 වන දාය . ඔහුගේ බාලම මලණුවන් රිය අනතුරකින්  ඔහුව හැරදමා ගියේය . එදා ඔහු පදවියේ සිට අපේ නිවසට එනවිට ලොඳ ගෙඩි මෙන් ඇස් ඉදිමී රතුවී තිබූ අතර, නිවසේදී ඔහු කෑ ගැසූ ආකාරය අද ද මගේ දෙසවන දෝංකාර දේ . එම සිද්ධියෙන් පසු ඔහු උපන්දින සාද ගැනීම නතර කරන ලදී . එයින් යන්තම් මිදෙන්නට හදන විටම ඔහුව යලි ගොඩනැගිය නොහැකි තරමට මහා හෙනයක් හිස මත පතිත විය. එනම් 2004 දෙසැම්බර් 26 ඔහුට ඉතිරිව සිටි එකම සහෝදරයා සහ ඔහුගේ පුතා සුනාමියෙන් සදහටම දෙනෙත් පියාගැනීමයි. සිවු මහා යෝධයන් ලෙසසිටි සහෝදරයන්  හතර දෙනෙක් මෙසේ දෛවයේ කුරිරු සරදමට අසුවූහ.  එයින් පසු  මගේ පියා බොහෝ ගොළුවිනැයි මට වරෙක සිතේ . ඒ  දුක ඔහු හදවතේ සිරකරගෙන ජීවත්වීමට මහත් වෙහෙසක් දැරීය. සහෝදරයන් තිදෙනෙකුගේ අවමංගල ස්තූතිකතාව ඔහුගේ මුවින්  නික්මිණි.

කෙසේවෙතත්  දෛවයේ සරදම් ලබමින් ඔහුද පසුගිය වසරේ අපට අහිමි විය. ඔහුගේ අවසන් උපන්දිනය  එය වෙතැයි කිසිවෙකුත් අපේකෂා නොකළහ. ඔහුගේ උපන්දිනය සැමරීමට අප නිවස අවට සිටින අසල්වැසියන් අප නිවසට පැමිනුණහ.

  
ඔබ නැති මේ උපන් දිනයේදී  ඔබ වෙනුවෙන්  කුරුණෑගල ශික්ෂණ රෝහලේ  පිළිකා ඒකකයේ රෝගීන් 80 වක් වෙනුවෙන් දානයක් පිළිගන්වන ලදී . එපින් බලෙන් සසර වසනාතුරු මෙවන් අකල් මරණයක් නොවේවා . මතු ආත්මයෙත් ඔබ මගේ පියා වේවා ! යයි පතමි.  සුභ උපන් දිනයක් තාත්තේ .......................


විචාරක දියණිය පස්වරු 22.00 පැයට


30 December 2017

සමුගත් 2017

              

               අඳුරු මතකය                                         ගුලි කරන්

               හිතේ දුක්ගිණි                                          අළු කරන්

               බලාපොරොත්තුත්   පොදි                             බැඳන් 

               පය තබන්නට මම                                      සූදානම් 


               

             ගෙවුන           දෙදහස්                                     දාහත  

             ලබන්නෙමි      දෙදහස්                                    දහඅට 

             පතන්නම් ඔබ   සැම                                            හට 

             සුබ අලුත් අවුරුද්දක්                                         අදදින 

             

   

            

  විචාරක දියණිය  පෙ .ව. 9.00 පැයට 

   

23 December 2017

ඇවිද්ද පය දහස් වටී



ජීවිතය  ජීවත් කරන්නේ මතකයයි . සොදුරු වුවත් අසුන්දර වුවත් මතකය හැමදාම අපි එක්ක ඉන්නවා . හිතේ දුක නැතිවෙන්න කොළ ගණන් ගුලි කරන් හැමදාම ලියනවා. ඒ වුනාට දුක අඩුවෙනවට වඩා වෙන්නේ දුක වැඩිවෙන එක . ඒ නිසාම අද ටිකක් වෙනස් කථාවකට මුල පිරුවා. මේක උනෙත් ඉතින් මේ මටම තමයි . මේකට හිනාවෙනවද ? අඬනවද? බනිනවද ? මොකුත්ම නොකියා ඉන්නවද ? කියන එක ඔබට බාරයි . 


මෙහෙමයි දැන් කථාව පටන්ගන්නේ 


මේ කථාව 2003 තරම් ටිකක් ඈත අතීතයට දිව යනවා . ඒ වනවිට මා දෙවන වර උසස් පෙළ විභාගය සඳහා සූදානම් වෙන කාලේ . අපේ පදිංචිය පොතුහැර වුවත් මව රාජකාරී කරේ රුවන්වැල්ලේ  . මා පාසල් ගියෙත් රුවන්වැල්ල රාජසිංහ මාධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට . මගේ පියා පදවිය ප්‍රදේශයේ රාජකාරි කළා. මා දෙවන වර උසස් පෙළ විභාගයට පෙනී සිටින නිසා පාසලේ සිංහල ගුරුවරයා පවත්වන අතිරේක පන්තියකට සහභාගී වුණා. තරමක් දුෂ්කර උනත් ගුරුවරයා හොඳින් ඉගැන්වීම් කළ නිසා ඊට සහභාගී වුණා.


ඔය සිංහල පන්තියට යන එක්තරා උදෑසනක තමයි මේ රසවත් සිදුවීමට මට මුහුණ පාන්න වුණේ. මගේ මව සෑමදාම රාජකාරී සඳහා උදෑසන 6.00 ට පමණ නිවසින් බැහැර වෙනවා. ඉතින් මට පන්ති තියන දාට ඇය මට පන්ති යාමට අවශ්‍ය මුදල් මගේ අතට දෙනවා . වැඩිපුර  මුදල් දෙන්නේ නෑ . රුපියල් 100 ක් 150 ක් වගේ මුදලක් තමයි දෙන්නේ . මගේ ගමන් මාර්ගය පොතුහැර සිට වරකාපොළට හා වරකාපොළ සිට රුවන්වැල්ල  ඒ දිනවල පොතුහැර සිට වරකාපොළට මුදල රු 12/=කි . වරකාපොළ සිට රුවන්වැල්ලට 23/= කි.  එදිනත් සුපුරුදු පරිදි  මව නිවසින් බැහැර වන අවස්ථාවේ මා හට රු 12/=ක් හා රුපියල් 100/= ක  නෝට්ටුවක් ලබදුන්නා. අතිරේක පන්තිය පැවැත්වෙන්නේ සවස් කාලයේ වුවද මගේ මව කියා සිටියේ උදෑසන 7 .00 විතර පිටත්වී පැමිණ  පුස්තකාලයේ සිට පාඩම් කරන ලෙසයි. ඊට හේතුව නිවසේ සිටියදී මගේ ප්‍රියතම විනෝදාංශය රූපවාහිනිය නැරඹීම පමණක් වීම නිසාය. 


කෙසේ හෝ  සියලු උපදෙස්  ලබාදී ඇය නිවසින් පිටත්ව ගිය පසු, මම හෙමින් සූදානම් වී උදෑසන 7.00 පමණ වනවිට බස්  නැවතුමට ගියෙමි. කොළඹ බසයක් පැමිණි අතර, ඊට ගොඩ වූ මමරු 12/= මුදල කොන්දොස්තරට ලබාදුන්නෙමි   . බස රථය උදෑසන 7.50 පමණ වනවිට වරකාපොළ නගරයට සේන්දු විය. සාමාන්‍යයෙන් කොළඹ බස් රියක් වරකපොළට විනාඩි 45 කින් හෝ විනාඩි 50 කින් පමණ පැමිණේ . වරකාපොළදී බස් රියෙන් බැසගත් මම සෙමින් කරවනැල්ල බස්රථ නැවතුම වෙත පිය මැන්නෙමි . කරවනැල්ල බසයක් එහි නතර කරතිබූ අතර, එයට ගොඩ විය. බස්රථයට ගොඩවූ වහාම මා කරන්නේ ටිකට් ලබාගැනීමට මුදල් අතට ගැනීමය . බෑගයේ තිබූ පර්ස් එකෙන් මුදල් ගැනීමට සැරසුණු මට දැක ගැනීමට හැකිවූයේ රුපියල් 100 නෝට්ටුව අතුරුදහන් වී ඇති බවයි.  එය දුටු මට හීන්දාඩිය හා මහදාඩිය දෙකම දැමීය . මුළු බෑග් එකම පිරික්සූ මට වැටහුණු පරම සත්‍ය නම් අතේ සතපහක්වත් නැතිබවයි.  තවත් බසයේ සිටීමෙන් කිසිදු පලක් නැති නිසා මමබසයෙන් බැස්සෙමි .  තවත් සැරයක් මුළු බෑගය පුරාවටම ඇස් යොමු කල මට සැඟවී තිබූ රු. 1. 50 /= ක් හමුවිය .


බිම ඉඳගෙන කෑ ගහමින්  අඬන්නට කාරණා යෙදී තිබුණද , මගේ යටි සිත කීවේ කලබල නොවී කටයුතු කරන ලෙසයි. ඒ අනුව ක්‍රියාත්මක වූ මා, පළමුව කරේ බස් නැවතුමෙන් ඉවත් වීමයි . එසේ කළේ  කවුරුන් හෝ මා අධ්‍යයනය කළේ නම්,  ඒ අනවශ්‍ය අතපෙවීම්වලින් වැළකීමටයි . 


ඉන්පසු මා  තනිවම තීරණයකට එළඹීමට මා සතු දෑ හා මා සතු ශක්තිය පිළිබඳ සිතින් විමසන ලදී.ඒ අනුව පහත දේ මට වැටහිණි.


1. වරකාපොළ නගරයේ මට උදවුවක් ලබා ගැනීමට  මිනිසෙකු තියා මා දන්නා බල්ලෙකු , පූසෙකුවත්  නැති බව .

2. කිසිවෙකුට දුරකථනයෙන්  කතාකර  උදවු ගැනීමටවත් මා හට ප්‍රමාණවත්  මුදලක් නොමැති බව .  ( අවම රු 2/= )  බොක්ස් එකකින් කථාකිරීමට 

3. පයින් යාම එකම විකල්පය බව .

4. පයින් යන්නේ නම්, දුර අනුව බලන කළ ගෙදර යාම වඩාත් යෝග්‍ය බව .


ඒ අනුව මාගේ පයින් ගමන උදැසන 8.15 ට පමණ නැවත ආරම්භ විය.  තරමක් උස සපත්තු දෙකක් දමාසිටි බැවින් පයින් යාම ද සිතුව තරම් පහසු නොවීය. හෙමින් හෙමින් මම පයින්  යමින් සිටියෙමි. පයින් යන ගමන්ද මට මුදල් සොයා ගැනීමට විකල්පයක් සිතන ලදී. ඒ වනවිට මා සතුව වටිනා යමකට පැවතියේ කරාඹු 2 ක හා අත් ඔරලෝසුව පමණි . කරාඹු 2 උකස් කර නොහැක්කේ මවට උත්තර බැඳීම ඊට වඩා අපහසු නිසාය. ඕවා  මේවා සිතමින්  තුල්හිරිය ප්‍රදේශයට ලංව තිබුණි. පාරේ යන ත්‍රිවිලයක් ද  මා අසල නැවත්වා ඇසුවේ. "මිස් අලව්වට යනවාද ?"  යන්නයි . මම ස්ථානෝචිතව පිළිතුරු දී එයද ගානට මග හැර ගත්තෙමි. 


දැන් අලව්ව නගරයට ආසන්නව පැවතුණි. දෙකන්ශයෙන්ම දාඩිය දමා තිබුණි . සැනෙකින් මට මතක් වුණේ අලව්ව නගරයේ ඇති පොලිස් මාර්ග බාධකයයි. මා සිතා ගත්තේ කාන්තා පොලිස් නිලධාරණියන් සිටියහොත් එහි ගොස් සත්‍ය පවසා ඔවුන්ගේ සහය ඇතිව බස්රථයෙන් නිවසට යාමටයි . අලව්ව නගරයට යනවිට උදෑසන 9.30 පසුවී තිබුණි. මගේ සියලු බලාපොරොත්තු කඩ කරමින් එහි සිටියේ පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් පමණි. එමනිසා එතැනින්ද මම හෙමිහිට පැන ගත්තෙමි. ඔය අතරදී මම  මාර්ගය අසළ නිවසකින් වතුරද ඉල්ලගෙන බීවෙමි.


තව දුරක් යනවිට මාඉදිරියට  හිඟන්නෙක් පැමිණෙමින්  සිටියේය . මොහොතකින් මේ මනුස්සයා  පවසා සිටියේ 


                               අනේ , නෝනා ............. තියනවනම් මට කීයක් හරි දෙන්න .

                               නෝනට පින් සිද්ධ වෙයි .


මම කිසිත් නොකියා සිතින් මටම සිනාසුණෙමි.  තවත් ඉදිරියට පියමනින විට මා හට කාන්තාවක් මුණ ගැසිනි.  මා  ඇයට පැවසුවේ මගේ ඔරලෝසුව රැගෙන කීයක් හෝ දෙන ලෙසයි. ඇය විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී . මට මේ වනවිට ඇවිදීම ඉතා අපහසු වී තිබුණි. අවු රශ්මියද ඊට බලපෑවේය. 


මමඅලව්ව පසු කරමින් ඉදිරියට පැමිණෙමින් සිටියෙමි. ඔය අතර වළකුඹුර දුම්රිය පොළ ආසන්නයට පැමිණෙමින් සිටින විට පයින් ගිය මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් 


"මේ ළමයා හුඟක් දුර ඉදලා පයින් එනවා"  කියා  කථාබහක යෙදී සිටිනු මට ඇසුණි.


තවදුරටත් පයින් යා නොහැකි තරම් වෙහෙසට පත්ව සිටි මා දිගටම පයින් යාම අවධානම් බවද,  අවබෝධ කරගෙන තිබුණි.  ඔය අතර , මා පයින් ගමන් කරන විට පාර අයිනේ තිබූ එක නිවසක මවක් හා දියණියක් එළියේ  සිටිනු දැක , මා ඔවුන්ගෙන් වතුරද ඉල්ලාගෙන පානය කළ අතර ,  මා විසින් අලව්ව පොළට යනවිට මගේ පර්ස් එක පිට් පොකට් ගසා ඇති බැවින් මෙලෙස පයින් යන බවත්, හැකිනම් කීයක් හෝ දෙන ලෙසත් මා පැවසුවා . මා පිළිබඳ කාරුණික වූ ඔවුහු  රු 5 /= මා අතේ තැබූහ. ඔවුන්ට මහත් සේ ස්තූති කර යාල්ගම්මෝදර හන්දියෙන් මා බසයකට ගොඩවිය. අලව්ව - කුරුණෑගල බසයේ වැඩි සෙනගක් නොවූ බැවින්  ඉඳ ගැනීමට හැකිවිය. ඔවුන් දුන් රු 5 /= ත් මා සතු රු. 1.50 ත් එක්කළවිට මුළු මුදල රු.6.50  ක් වුවද,  ගාස්තුව රු. 8. 50 කි. එහෙත් මා කොන්දොස්තරට කියා සිටියේ  මා සතුව මාරු කාසි නොමැති බවයි. මා දෙස රවා බැලුවද, කිසිවක් නොකී ඔහු අදාළ නැවතුමෙන් මා බැස්සවීය. මේ සියලු කරණං ගසා ගෙදර පැමිණෙනවිට  සවස 1. 00 පමණ විය .  යටිපතුලේ දියපට්ටයක් දමා තිබූ අතර , මුළු ඇඟම රිදෙන්නට විය. එතැන් සිට   මව එනතුරු මම  හොඳ හැටි නිදා ගත්තෙමි . මව පැමිණි පසු 


"ඇයි ළමයෝ අද පන්ති ගියේ නැද්ද? "  ඇසූවිට 

"උණ හැදුනා " යයි බොරුවක් කියා ෂේප් විය .


එම  සිද්ධිය නිවැසියන් හා පැවසූයේ ඊට බොහෝ කලකට පසුවය . විශේෂයෙන් මගේ පියා සතුටින් සිටින අවස්ථාවකය .



විචාරක දියණිය ප. ව.  17.00  පැයට 

15 December 2017

හයේ පහරක් ගසමින් දැවීයාම



මගේ පියා මා පුංචි කාලයේ ක්‍රිකට් මැච් බලන විට මට ඇතිවන තරහා පාලනය කළ නොහැකිය. ඒ මන්ද යත් ඊට මගේ කිසිදු කැමැත්තක් නොමැති වීමයි. එහෙත්  මගේ පියා ඒ සඳහා මාව ඒ වෙත යොමු කරගැනීමට දැඩි ප්‍රත්නයක් දැරුවේය  .  කෙසේ වෙතත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මා හා මගේ නැගණියද ක්‍රිකට් තරග නැරඹීමට යොමු වන්නේ ගහේ කටු උල් නොකළ යුතු නිසාය. අප තිදෙනා  එක්ව නරඹන ලද එවැනි එවැනි තරඟ මතක්වෙනවිට  නෙතට ඉබේ කඳුලක් නැගේ. ඔහු ලෙඩ ඇඳේ සිටද ක්‍රිකට් තරග නැරඹු අයෙකි. අවසන් කාල සීමාවල මා බෝඩිමේ සිටියදී  ක්‍රිකට් තරඟ මට නැරඹිය නොහැකි අවස්ථාවල මට දුරකථන ඇමතුම් දෙමින් ලකුණු හා ජය පැරදුම පවසන්නේ ඔහුය. ඇතැම් විට කාර්යාලයේ සිටියදී  පවා මැච් දවසට මට දුරකථන ඇමතුම් ලබා දේ . ඒ මතකය නිසාවෙන්ම ඔහු මිය ගිය දිනයේ සිට මට ක්‍රිකට් තරඟ නැරඹීම ඉතා අපහසු වී තිබේ. 


එහෙත් මගේ කතාව ක්‍රිකට් නොවේ . 



අද මේ බ්ලොගයේ 6 වැනි උපන් දිනයයි 


එහෙත් උපන් දිනයේ ප්‍රධාන  අමුත්තා  ජිවිත කෙළිබිමෙන් සමුගෙන ඇත.  ඔහු  මාව  විශාල ප්‍රේක්ෂකාගාරයක,  මහා පිට්ටනියක් මැද තනිවම තරඟ කිරීමට අතහැර ගොස් ඇත. 


2011  දෙසැම්බර් 15 වනදා වාක්‍ය  දෙකක ලිපියකින්  ප්‍රතිචාර 5 කින් ඔහු මේ ගමන මෙතරම් දුරක් රැගෙන ආවේය . ඔහුට අයත් ලිපි ගණන 438 කි.මේ ලිපි ලියන්නට ඔහු වෙහෙසුන හැටි මම සියසින් දැක ඇත්තෙමි . ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඔහු සතු දැනුම අන් අය හා බෙදා හදා ගැනීම පමණි . ඔහුගේ පසු ගිය උපන්දිනයට  ප්‍රතිචාර  100 ක් ලැබී තිබුණි. ජිවිතයේ අනේක විද  දුක්ඛ දෝමනස්සයන් ඔහු මැදහත් සිතින් ඉවසූයේ කෙසේදැයි මම නොදනිමි . එහෙත් ඔහු ඒවාට අකුරුවලින් පණ දුන්නේය . 


ඔහු 6 වැනි දිනුම් කණුව පෙනී පෙනී ජිවිතයෙන් සමුගත්තේ ඇයිදැයි මා සැමදා  මගේ  ඇතුලාන්තයෙන් නගන ප්‍රශ්නයයි. උපන්දිනයක් වුනත් නෙත් දෙකේ කඳුළු වගුරවමින් මෙය මට ලිවීමට තබා ඔහු පැන ගියේ කොහිදැයි මම තවම සොයමි . 


අවසාන වශයෙන් දියණියක ලෙස මගේ පරම  හා එකම පැතුම වන්නේ 


පියාණෙනි............... ඔබ නැවත උපන්නොත්  අපාර  වූ මේ  සංසාරේ .................මගේ පියා වේවා ............................... ඔබ මගේ පියා වේවා ...........................





විචාරක  දියණිය  රාත්‍රි 23.00 පැයට 


09 December 2017

නවක අනුරූපීතාවය 3

පසුගිය ලිපි දෙකට ලැබුණු උණුසුම් ප්‍රතිචාරවලට ස්තූතිවන්ත වෙන ගමන් ලිපියේ අවසාන භාගය මෙසේ සනිටුවහන් කිරීමට සිතුවෙමි. 


කාලය කෙමෙන් කෙමෙන් ගෙවී ගොස් සති දෙක හමාරක ඇවෑමෙන් දිනක් සවස් භාගයේ බකට් එකක් ලැබුණි. බකට් එක අවසානයේ කියා සිටියේ නවක අනුරූපිතාවය නිමා වන බවත්ය. ඔවුන් හිනාවී එසේ කියා සින්දු කියන ලෙසත්, නැටුම් නටන ලෙසත් කිවාත්,  අපේ සෙට් එක සිටියේ තක්බීර් වෙලාය.ඒ මොකද කියනවානම් හිටි හැටියේ සිදුවූ විපර්යාසය නිසාය. කෙසේ වෙතත් අවසානයේ කියා සිටියේ මගුල් ගෙදර (සෝෂල් එක) සඳහා  ඇඳුම් ආයිත්තම් රැගෙන ඒම සඳහා දින 3ක නිවාඩුවක් ලබාදෙන බවයි. පසුදා අලුයම සියලුම අය ඒ  ඒ ගම් පළාත් සඳහා  පිටත්ව ගිය අතර , මගේ ගෙදරින් මට පවසා සිටියේ   මාව රැගෙන යාමට කවුරුන් හෝ එන බවත්, තනියම නොයන ලෙසත්ය. ඉතින් ඒ නිසා දුරකථන පණිවිඩයක් මගින් මාව රැගෙන යාමට එන ලෙස කීවාය. 


මගේ මව පැමිණෙනතුරු නිදාගත් මා අවදියූයේ ඇයගේ කට හඩිනි. ඇය පැමිණ තිබුනේ දුම්රියෙන් මාව රැගෙන යාම සඳහාය . ඇයට නොතේරුණත් මගේ කාය ශක්තිය නිදිමැරීම නිසා අධික ලෙස පිරිහී තිබුණි. ඒ වුනත් දුම්රියපොළට ඇය යන වේගයෙන් මමත් යමින් සිටි අතර , මගේ සපත්තු අඩිය උස්වූ නිසාත් , කාය ශක්තිය පිරිහී තිබූ නිසාත් සිල්පරකොටයක වැදී කකුල පෙරළිණි. අවසානයේ බස් රියෙන් ගෙදර ගිය අතර , කකුලට වෙදකම් කෙරිණි. මගේ පියා කියා සිටියේ 


අම්ම ඉස්සරහ වැටුන නිසා පිළි්ගන්නවා මොකුත් නෑ කියල 
නැත්තම් ඉතින් අපි හිතන්නේ රැග් එකේ දී උනා කියල තමයි 


මගේ කකුල හොඳටම සනීප වූ නැති නිසා නිවසේ සිටින ලෙසයි . කෑ පරිප්පුව මා දන්නා නිසා  කියා  සිටියේ  මා  නැවත යා යුතු බවයි . 


අවසානයේ මගේ පියා  සමග ආපසු  ගියෙමු  .  අප යනවිට නේවාසිකාගාරය යන පාර අද්දර  සීනියස්ලා  පොකුරු ගැසී    උන්හ . පිරිමි පුද්ගලයන්ට නේවාසිකාගාරයේ දොරටුව පාමුලට  පැමිණිය හැකිව තිබුණි. එහෙත්  අපේ  සීනියස්ලා කියා සිටියේ නේවාසිකාගාර පවිත්‍රතා නිසා එහි යාමට දෙමවුපියන්ට අවසර නොලැබෙන බවයි . එම නිසා පාර අද්දරදීම මගේ පියාට සමු දීමට මට සිදුවුණි. එහිදී කනට කර මගේ පියා මට පවසා සිටියේ රැග් එක නිමවී නොමැති බවයි. එයත් සිත්හි දරාගෙන නේවාසිකාගාරයට පියනගින මට එය සක්සුදක් සේ පැහැදිලි විය. එදා නම් මට දුක වාවා සිටීමට බැරිවිය. මුළු කාලයටම එදා මගේ නෙතින් කඳුළු වැටුණි. එයට වාඩාත් හේතු වූයේ මගේ අසනීප තත්වයයි. එහෙත් රූමියෝ මගේ හිත හැදූහ. 


ඉන්පසු  විශේෂ වශයෙන් දේවල් නොතිබූ අතර ආතල් සඳහා විශේෂ ඉඩක් වෙන්වී තිබුණි. එහි දී දිනක් රාත්‍රියේ හිනාව කැපීම සඳහා මා තෝරාගත් අතර මා හිනාව කැපූ පසු සියලු දෙනාම කොහොඹ කොළ කෑවෝය . එහෙත් ඔවුන් සියලු දෙනා කියා සිටියේ කෙතරම් කොහොඹ කොළ කෑවත් ඒ දීපු ආතල් එකට නම් හිනා නොවී සිටිය නොහැකි බවයි. 


ඉන්පසු දිනයේ කිසිවෙකුත් නොසිතු පරිදී උප කුලපතිවරයා හදිසියේ කැන්ටිමට කඩා වැදුණි. සිනියස්ලා අපේ ඇස් පියා දස අත විසිරෙද්දී සුපර් සිනියස්ලා වැඩය ශේප්  කිරීමට කරලියට බටහ. දැන් අපි සින්දු කියමින් සිටිමු.


 උපකුලපතිතුමා - දැන් ඔය ළමයි මොකද කරන්නේ ? කවුද ඔහොම බිම ඉන්දුවේ 

අපි - උත්තර නොදෙයි .

උපකුපතිතුමා - නැගිටිනවා ඔක්කොම, ඔය  ළමයි කතා කරොත්  තමයි මට ප්‍රශ්න විසදන්න පුළුවන් .


(ඔය අතර සුපර් සිනියස්ලා උපකුලපතිතුමා සමග සාම සාකච්ඡා පවත්වති. ඒ අතර එක අයියා කෙනෙක්  ඇවිත් අපේ කොළු ගැටයෙකුට අපූරු යෝජනාවක් කළේය  ඒයි කොල්ලා, උඹලගේ කාමරේ ෆෑන් එක කැඩිලා නේද ? කියපන් ඉතින් )


කොළු  ගැටයා - ජේෂ්ට උත්තමයා , වීරසූරිය 1 කාමරේ විදුලි පංකාව කැඩිලා . එය පිටවනවාත් සමගම යෝජනාකළ අයියා  පැන දිවූ අතර , අපි සියලු දෙනා උන් හිටි තැන් අමතක කර සිනාසුනෙමු. 


උපකුලපතිතුමා - හයියෙන් සිනාසෙමින් ,  දැන් ඔය ළමයට මාවත් ජේෂ්ට උත්තමයෙක් වගේද? පෙන්නේ . 


එසේ කියා ඔහු කියා සිටියේ මේ දැන් අප සියලු දෙනා නේවාසිකාගාරය වෙත යවන ලෙසයි. එදින වැඩසටහන එතනම ලොප් වූ අතර අප නේවාසිකාගාරය වෙත යවනු ලැබූහ. ඉන් දින 3 කට පමණ පසු අපේ නවක අනුරූපිතාවය අවසන් වූ අතර 2005  සැප්තැම්බර් 6 වනදා  අපේ මගුල හෙවත් සෝෂල් එක පවත්වා විශ්ව විද්‍යාලයට  ජේෂ්ටයන් විසින්   අපව  පිළිගන්නා ලදී. 



විචාරක දියණිය  ප.ව. 2.00 පැයට 

02 December 2017

නවක අනුරූපිතාවය 2


නැවතුණු තැනින් ......................


ඔන්න ඉතින් 10. 00 විතර වෙනකොට විශ්ව විද්‍යාලයට ගියා . එදා තමයි නේවාසිකාගාර පහසුකම් ලාබාදුන් දිනය . පසුදා සිට විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතය ආරම්භ කළ යුතුව තිබුණා. මා නම් රැගෙන ගියේ  බෑග් දෙකක් පමණයි. එහෙත් සමහර ළමයි ගෙනත් තිබුණේ රට යන්න ආවා වගේ බඩු ගොඩක් . 


කොහොම කොහොමහරි කාමරයකුත් හම්බ වුණා. කාමරේ 6 දෙනයි. අනිත් අය පොළොන්නරුව , මැදිරිගිරිය, මන්දාරම් නුවර , පලාගල හා  අරලගංවිලයි.   සියලු පළමු වසරේ සිසුන් එකම නේවාසිගාරයකට යොමු කර තිබුණා. මේ වෙනකොට ජේෂ්ඨයන් සියලු දෙනා කඩියන් වගේ නවකයන්ට හා ඔවුන්ගේ දෙමවුපියන්ට උදවු කරමින් සිටියා . 


කාන්තා නේවාසිකාගාරයට යාමට හැකිවුණේ මවට පමණයි . මගේ පියාට ලියාපදිංචි කළ ස්ථානයේදීම සමුදුන්  මා මගේ මව සමග කාමරයට යනවිට ළමයි දෙදෙනෙක් වෙන්වීමේ දුක දරාගන්න බැරිව අඬමින් හිටියා . එය හිත පාරවන සුළුයි. මොකද මෙතැන් සිට අසනීපයක් උනත් දෙමවුපියන් ළඟ නැතිනිසා . බොහොම අමාරුවෙන් මා මගේ හිත හදාගත්තා. 


එදා හවස ඉඳලා අපට බොහොම සැලකිලි සත්කාර හිමි උණා. පසුදා ඉතා අලංකාර ලෙස ඇඳ පැළඳගෙන යනලෙසත් උපදෙස් ලැබුණා. වැඩිපුර ඒ ගැන සඳහන් උන නිසා අපි ඒ ගැන වැඩිපුර සලකා , බොහොම සරළ ලෙස ලැස්ති උණා. එදින හවස පරක්කු වී පැමිණි අයෙකු අප කාමරයට දැම්මා. අපට ඒ ගැන ඇතිවූ සැකය පරිදි ඇයගේ බෑගය ඇවිස්සුවා. ඇයගේ ජාතික හැඳුනුම් පත හමුවුණා. ඇයගේ උපන් දිනය නිසා තරමක සැකය වැඩිවුණා. ඇය හිටි හැටියේ අතුරුදහන් වෙලා නැවත පැමිනුණා. රාත්‍රියේ දී වෛද්‍යවරියක්ද පැමිණියා. වෙද නලාවක්  රැගෙන ආ ඇය අපට තිබෙන විශේෂ රෝග පිලිබඳ විමසීමක් කරා. 


පසුදා උදයේ අමරදේව ශ්‍රවණාගාරයේ සිසුන්ට හා දෙමවුපියන්ට රැස්වීමකුත්  ඉන් අනතුරුව තේපැන් සංග්‍රහයකුත් පැවැත්වුණා. මගේ පියා කිසිදු ආහාරයක් හෝ තේ පානය කළේ නෑ. ඒ වෙනුවට ඔහු මගේ කනට කරලා කිවුවේ අනිවාර්යයෙන් රැග් එක තියනවා. සූදානම් වෙන්න කියලා විතරයි. මමත් ඉතින් චීත්ත ගවුමක් , සෙරෙප්පු දෙකක් අරගන ගියනිසා බය වුනේ නෑ.සියල්ල ඉවරවෙලා දෙමුපියන්ට සමුදීලා අපට ඉංග්‍රීසි දේශනයක් පැවැත්වුවා.එය ඉවර වෙලා නේවාසිකාගාරයට යනවිට කැඳවීමක් ලැබුණා, නැවත ශ්‍රවාණාගාරයට යන ලෙස. අපි ගියාට පස්සේ තේරුණා මොකක්දෝ අමුත්තක්. සියලුම දොරවල් තදින් වැහුවා. ඔවුන් එකදිගට ලංකාවේ අති ශුද්ධ සිංහල භාෂාවෙන් අපව ඇමතුවා. එච්චර ශුද්ධ සිංහල වචන එක පොකුරට මම ඇහුවේ එදා . 


ඔන්න පුතෝ ඒ වෙලාවේ තමා මංගල වෙඩිමුරය පත්තු කළේ .  ඒ වෙලාවෙම අපව පැන්නුවා කැන්ටිමට . කැන්ටිමේ එකලඟ එකපොකුරට වාඩි කෙරෙවුවා. දැන් ඉන්නවා මීයට පිඹලා වගේ සමහරු අඩනවා , සමහරු බයවෙලා . සමහරුන්ට වෙච්ච දේ හිතාගන්න බෑ. දැන් ඔන්න අපේ ජේෂ්ඨ උත්තමයෝ, උත්තමාවියෝ අප ඉදිරියට ආවා. එතන ඉඳලා නවක  අනුරූපිතාවය ගැනත් අපේ කාලසටහන ගැනත්  හොඳ අවබෝධයක් ලබා දුන්නා. 



උදේ 6.00 වෙනකොට නේවාසිකාගාරය ළඟ පෝලිම් වෙන්න ඕන.චීත්ත ගවුම ඇඳලා , රබර් සෙරෙප්පු   දාලා , කොන්ඩේ තෙල්ගාල  කරල් දෙකක් බැඳලා රබර් පටි ගැටගහලා , බූල් දාන්න තහනම් . රැග් එක ඉවර වෙනකම් එකම ගවුම  අඳින්න ඕන. රැට හෝදලා උදේට අදින්න ඕන . 7.00 උදේ කෑම ඉන්පසු 8.30 වෙනකම්  ජේෂ්ඨ උත්තමයෝ ,උත්තමාවියෝ යටතේ 8.30 - 12.30 දේශන හා නවක අනුරූපිතා වැඩසටහන් 12.30 - 1. 30 දිවා අහාරය . 1.30 - 4.30 වෙනකල් දේශන හා වැඩසටහන් 4.30 පස්සේ නින්දට යනකන් ඔවුන් යටතේ. රෑ කෑම නිදහසේ ගන්න දෙනවා .   රෑ කෑම 7.30 රෑ 8. 30 වෙනකොට හොස්ටල් කොමන් එකට රැස් වෙන්න ඕන . ඒක ඉවර වෙන්නේ රෑ 1.00 ට .


ඉතින් මගේ යාලුවෝ මගේ කන ළඟ ටයිම් පීස් ඔරලෝසුවක් තිබ්බ 6.00 ට පෝලිම් වෙන්න 4.30 ට නැගිටින්න ඕන . නිදා ගන්න තියන පැය ගාන බොහොම  සීමිතයි .

 

දවස් දෙකක් විතර යනකොට  එක දවසක් පාන්දර මගේ කන ළඟ ඔරලෝසු රාජයා වදිනවා . මොකද නින්ද ගියොත් වැඩේ දෙල් හින්දා .  ටික් ... ටික්.... 


ඔහොම වදිනකොටම එකෙක් අහනවා................

කීයද බං වෙලාව 

නිදිමතේම මං කියනවා  හතර හමාරයි,හතර හමාරයි ජේෂ්ඨ  උත්තමාවිය කියලා .

මොකද ජම්මෙට වැඩිය පුරුද්ද ලොකු හින්දා .

ඒ පාර මගේ යාලුවා අහනවා,  ඈ බං,උඹට මාව පේන්නෙත් උත්තමාවියක් වගේද කියලා ඒ පාර පාන්දර හැමෝටම හිනාවෙන්න ඒක කාරණයක් වෙනවා . 



අපිට කෑම කන  වෙලාවට බෙර පදයක් කියලා .වෙලාව කාල තමා  පස්සේ බත් කෑවේ ඒ බෙරපද සමාජ ගත කරන්න බැරි ඒ තරම් ශුද්ධ  සිංහල බෙරපදයක් තාම මං අහලා නැති හින්දා. දේශනවලට ගියාට වැඩක් නෑ. ඒවා ඇහෙන්නෙ නෑ . එකසිය ගානට නින්ද යනවා . නිදාගන්න බෑ. මහාචාර්ය වරයාගෙන් බේරුනාට උත්තමයන්ගෙන් බේරෙන්න බෑ. තව තුන් දවසක් යනකොට එක උදෑසනක  අපේ බැච් එකේ කොළු ගැටයන්ගේ කොන්ඩ තලේබාන් ප්‍රහාරයකට අහුවෙලා තිබුණා. එකෙක්වත් මේ මොකාද කියලා අඳුරගන්න බෑ. 


අපේ අයට රෑට නින්ද යනවා එතකොට හීන කියන්න වෙනවා හීන හදන්නේ උත්තමාවියෝ ඒ අය  හදල දෙන හීනෙ කියන්නයි තියෙන්නේ .

ඉතින් මෙහෙමයි ඒ  හීනෙ.මමයි පිරිමි ළමයෙකුගේ කාඩ් එකක් උදා ( ඉත්තෑවා) යි ගියා මල් උයනට.එතැනදී මට නින්ද ගියා.මම ඇහැරිලා බලනකොට මම හිටියේ තව පිරිමි ළමයෙක්ගේ කාඩ් එකක් ( කකුළුවා ) එක්ක . 


ඊළඟට සමහරු මේකෙන් ගැලවෙන්න බොරු ලෙඩ ගත්තොත්  ඔවුන්ට උනේ අසීමිතව ශුද්ධ සිංහල කවි කියන්න .


සතියක් පහුවෙලා අපි දැන් කැන්ටිමේ වාඩිවෙලා ඉන්නකොට . කොට බිත්තියක් තිබුනා අපේ දකුණු පසින් , ඒක උඩට එක පාරටම පැන්නා කොල්ලෙක් , ෂර්ට් එක අනික් පැත්ත අන්දලා , කලිසම කණපිට අන්දලා ලණුවකින් ගැට ගහලා , මේස් දෙක අත් දෙකට දාලා . බෙල්ට්  එක පස්සෙන් එල්ලලා. සපත්තු බෙල්ලට දාල 


මූ ඇවිල්ල කියාපි  මමත් උඹලගේ එක්කෙනෙක්  මාවත් ගනියෝ කියලා. ඌව දැක්කාම හිනාව ඉවසන්න බෑ . නමුත් හිනා වෙන්න තහනම් . ඒ වුනාට හිනා නොවිච්ච එකෙක් නෑ.එදා තමා ඉස්සෙල්ලම කොහොඹ කොළ බැච් එකේ ඔක්කොම කෑවේ.
 

ඔහොම ඉන්නකොට මාව බලලා යන්න අපේ ගෙදරින් ආවා . අම්මයි, නංගියි, තාත්තයි . මේගොල්ලෝ ආවේ සෙනසුරාද  දවසක  , දේශන නැතුව ඇති කියලා හිතලා දේශනා නැති වුණාට අති සුපිරි  දේශන යනවා කියලා ඒගොල්ලෝ දැන සිටියේ නෑ. 


මට දැන් මාර සැලකිලි. කොන්ඩ කරල් දෙක ගලවලා බෑන්ඩ් එකක් දාල , මට හොඳ හීල් සපත්තු දෙකක් දීලා. කොහොම හරි අම්මලට  කැම්පස් එක ඇතුලට එන්න දීලා නෑ. එළියේ බෙන්ච් එකක නවත්වාගෙන . දැන් මම ගියා .  දැන් මට පේනවා වටේම සීනියස්ලා  මෙහාට ඇන්ටනාව දාගෙන ඉන්නවා මොකද මං මොනවා හරි කියයි කියලා. 


අම්මා - මොකද  ළමයෝ මේ ?

මම - අයියෝ  අම්මේ කෑ ගහන්න එපා.  ගෙදර ඇවිත් කියන්නම්.  දැන් මොකුත් කියන්න බෑ.

තාත්තා - මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා . 

පස්සේ මං ඇහුවා මැච් එකක් යනවා නේ කියලා. මොකද මං කැන්ටිමේ දී සීනියස්ලා මැච් එක බලනවා දැක්කා . 

නංගි - ඔව් සංගක්කාර තමා  වැඩිපුරම ගැහුවේ කියලා . මගේ තත්වය තේරුම් ගත්ත ගෙදර අය විනාඩි  15 ක් විතර ඉඳලා ගියා. 

එදා  රැ මමත් කතාවක් කිවුවා . ඒකත් සීනියර් කෙනෙක් ගේ රචනයක්. මම ගෙදර අය එක්ක කතාකරනවා අහන් ඉඳපු . හැමෝම ඉස්සරහා මට කියන්න කීවා . 

සංගක්කාර මට ලවු මම සංගක්කාරට ලවු බට් මට හුලං

අපේ කෙල්ලෝ එදා දෙවෙනි වතාවට කොහොඹ කොළ කෑවා.....................



විචාරක  දියණිය  රාත්‍රී  12.00 පැයට 

.emoWrap { position:relative; padding:10px; margin-bottom:7px; background:#fff; /* IE10 Consumer Preview */ background-image: -ms-linear-gradient(right, #FFFFFF 0%, #FFF9F2 100%); /* Mozilla Firefox */ background-image: -moz-linear-gradient(right, #FFFFFF 0%, #FFF9F2 100%); /* Opera */ background-image: -o-linear-gradient(right, #FFFFFF 0%, #FFF9F2 100%); /* Webkit (Safari/Chrome 10) */ background-image: -webkit-gradient(linear, right top, left top, color-stop(0, #FFFFFF), color-stop(1, #FFF9F2)); /* Webkit (Chrome 11+) */ background-image: -webkit-linear-gradient(right, #FFFFFF 0%, #FFF9F2 100%); /* W3C Markup, IE10 Release Preview */ background-image: linear-gradient(to left, #FFFFFF 0%, #FFF9F2 100%); border:3px solid #860000; -moz-border-radius:5px; -webkit-border-radius:5px; border-radius:5px; box-shadow:0 4px 6px rgba(0,0,0,0.1),0 1px 1px rgba(0,0,0,0.3); -moz-box-shadow:0 4px 6px rgba(0,0,0,0.1),0 1px 1px rgba(0,0,0,0.3); -webkit-box-shadow:0 4px 6px rgba(0,0,0,0.1),0 1px 1px rgba(0,0,0,0.3); box-shadow:0 2px 6px rgba(0,0,0,0.1),0 1px 1px rgba(0,0,0,0.3); font-weight:normal; color:#333; } .emoWrap:after { content:""; position:absolute; bottom:-10px; left:10px; border-top:10px solid #860000; border-right:20px solid transparent; width:0; height:0; line-height:0; }